ایستاده در باد

 شاخه ی لاغر بیدی کوتاه

 بر تنش جامه ای انباشته از پنبه و کاه

 بر سر مزرعه افتاده بلند

 سایه اش سرد و سیاه

 نه نگاهش را چشم

 نه کلامش را پشم

 سایه ی امن کلاهش اما

 لانه ی پیر کلاغی است که با قال و مقال

 قارو قار از ته دل می خواند:

         _آنکه می ترسد

                                    می ترساند!

                        

                                                                     «قیصر امین پور»