سالهای سال است که ما ناچاریم بین بد و بدتر یکی را انتخاب کنیم.مثلآ ما دو جفت کفش داریم که هر کدام عیبی دارد.یکی از کفش ها زیرش صاف است ودربرف و یخبندان صاحبش راکله پا میکند؛ و دیگری عیبش اینست که هی جوران آدم را از عقب پایین میکشد.ما  چون حالش را نداشتیم هی دولا راست بشویم و جورابمان را بالا بکشیم؛ کفش اولی را انتخاب کردیم.درنتیجه خوردیم زمین و دستمان شکست.

نتیجه ی اخلاقی:کسی که نخواهد دولا راست شود؛معمولآ زمین میخورد.

                                                                         «حالا حکایت ماست ـ عمران صالحی »