نگفتندش؛ چو بیرون می کشاند از زادگاهش سر؛

که آنجا آتش و دود است.

نگفتندش زبان شعله می لیسد پر پاک جوانت را؛

همه درهای قصه های شاد مسدود است.

نگفتندش نوازش نیست؛ صحرا نیست؛ دریا نیست

همه رنج است و رنجی غربت آلود است.

                                             پرید از جان پناهش مرغک معصوم . . .

نگفتندش کجا باید فرود آید.

همه درهای قصه های شاد مسدود است.

دلش می ترکد از شکوای آن گوهر که دارد چون صدف با خویش

دلش می ترکد از این تنگنای شوم پرتشویش.

چه گوید؛ با که گوید؛ آه . . .

کز آن پرواز بی حاصل در این ویرانه ی مسموم؛

همه پرهای پاکش سوخت.

                                              کجا باید فرود آید پریشان مرغک معصوم؟

              

                                                                                                                 م.امید