یک مرضی هست به اسم کوررنگی.درجات مختلفی دارد.کور ِکور ِرنگی اگر باشی یعنی رنگها را نمیبینی یا همه چیز را در طیف سیاه و خاکستری می بینی.اما در نوع خفیف تر این مرض آدم ها رنگهای قرمز و سبز را نمیبینند.

یک بیماری شاید باشد بین این دو.اپیدمی شده است.آدم هایی که همه چیز را سیاه و قرمز میبینند.خط های سبز را قرمز می بینند.آنجا که باید تندتر بروند،می ایستند.صبح هایشان تاریک است و آنجا که باید بیدار شوند،میخوابند.اینها همان آدم های روزهای شنبه و" از هفته ی آینده" هستند.خنده ات میگیرد وقتی می بینیشان که پشت پرچین ایستاده اند و غصه ی گذر از سد دارند.پشت چراغ های زرد چشمک زن می ایستند و تا آخر عمر احتیاط می کنند.هر صبح منتظر صبح اند.

میدانم که یک نفر یک روزی ثبتش می کند.شاید اسمش را بگذارد کوربینی.