وقتی خوشحالی،سرحالی،دغدغه نداری،ای بسا از اتفاقی،خبری،مناسبتی چیزی هم خرکیفی و داری برای کسی نامه می نویسی و باهاش اشک میریزی،وقتی نه قلبت تند میزنه نه کف دستت خشک میشه نه هیجان زده ای نه عجله ای داری،وقتی آرومی.وقتی داری موزیک شاد گوش می کنی وهمینطوری حرف خوباتو می نویسی،خاطره های خوب خودشون بی‌هوا میان رو لبت و لبخند میشن.وقتی اشکت بند نمیاد و ته گلوت میسوزه.وقتی سِندش می کنی و یکی دیگه اونور اینهمه سیم و کابل و آنتن نشسته میخونتش،اونم میشه عین تو.خوشحال و اشک ریز.اونوقته که می فهمی دل به دل راه داره یعنی چی.