آیا دلیلش این بود که امید همواره با تردید آمیخته است و وقتی زندگیمان را ترک می کند تازه روزگارمان جدی اما مثبت‌تر می‌گردد؟یا شاید زندگی زمانی حقیقی می‌شود که تمامی رویاهایمان رنگ می‌بازند،همان‌گونه که با کوچ ِابرها قله ی کوه در افق بهتر به چشم می آید؟

آدلف-بنژامن کنساتن-مینو مشیری