./آورده اند که درپهنه ی گیتی مرغکی است که تنها یکبار در زندگی خویش آواز می خواند؛آوازی دلنشین تر از آواز هر مخلوق دیگری در گستره ی خاک.

از آن دم که ترک آشیانه میگوید؛خاربنی را میجوید و تا بدان دست نیابد؛آرام نمی گیرد.چون آن را یافت؛در میان شاخسار گزنده ی آن می نشیند و می خواند.خود را بر فراز تیزترین و بلندترین شاخه های خار مصلوب می کند و در واپسین لحظه های زندگی در سوگ خویش؛ بلندآواتر از بلبل و چکاوک نغمه سرایی می کند.نغمه ای آسمانی؛ به بهای زندگی!  

  آنگاه تمامی جهان در سکوت فرو می رود و بدان گوش می سپارد و خداوند در ملکوت اعلی لبخند می زند؛زیرا بهترینها همیشه به بهای رنجی جانکاه بدست می آید./