مثل گاهی که وسط پلک زدن های معمول انگار-بعداز مدت ها-به خودت می آیی و همه چیز تازه و عجیب بنظر می رسد،یک روز هم می آید-بعدها،خیلی بعدها- که مزه مزه کنی و ببینی زندگی ات طعم گرفته.طعم آدم یا آدم هایی را که خواسته ناخواسته‌ی تو آمده اند در زندگی‌ات و چنان آرام حل کرده اند خودشان را که شده ای یک محلول جدانشدنی ازشان...