گاهی نباید فکر کرد.باید استاپ داد به همه چیز.باید نشست وسط پیست مسابقه.اجازه داد بقیه برسند.خط پایان این دویدن های مدام،یک دنیای بدون مرز است.بدون هیچ ساین ایستی.بدون هیچ سیم خارداری.بدون حتی پرچین جدا کننده ای.تنها بروی،دلت تنگ خواهد شد برای نباید های بی دلیل.برای ماورای نادیده و قوانین دست و پاگیرش.شاید هم گیج و گم شوی و بیراهه بروی.آنوقت ممکن است فرشته ها گولت بزنند و برت گردانند.باید استاپ داد به همه چیز...