if you want to know about freedom in any country,go and ask the woman of that country

این جمله ای است که در ابتدای ترک اول آلبوم شاهین نجفی گفته میشود. حقیقتن اهل رپ و این قرتی بازیا نیستم اما این یکی فرق دارد.همان لذت کشف کیوسک را دارد.منتها اون راک بود این رپ است. درواقع تم هردوشان یکی است:سیاسی-اجتماعی.که بین این قوم یاجوج و ماجوج رپر که دغدغه شان پارمیدا و آرمیتا و شارمیتا و .. است کمی تا حدودی غنیمت می زند.

گوش کنید و بخندید به خودتان یکم.بنظرم برای ملتی که همه جور ذلتی برایش عادی شده است،هرچندوقت یکبار این چیزها خوب است.نمایشی،تئاتری،آهنگی چیزی که خودشان را نشانشان بدهد تا بهم نشان بدهند(خودشان را) وبخندند.

و ؛

شخصن از آن آدم هایی هستم که به یک هنرمند فقط از دریچه ی هنرش و اینکه چقدر با معیارهای من سازگار است نگاه می کنم.اینکه ابله است یا دانشمند،مومن است یا کافر،همجنسگراست یا دگر گرا و...فقط به اندازه ی شناخت های ناخواسته ی هر روزه ام از آدم ها برایم ارزش دارد.من موسیقی اش را پیشنهاد می کنم به دور از این دعواها .