چند شب پیش تو برنامه ی دو قدم مانده به صبح ،اتفاق جالبی افتاد.مهمان برنامه که به گمانم دکتر موسوی گرمارودی بود مثال جالبی زد.ایشون در توضیح ویژگی های یک شاعر،در اهمیت قریحه و استعداد ذاتی، به مقایسه ی کارکرد دو نوع ماهواره ی دیجیتال و غیر دیجیتال پرداخت! و گفت:«مثلن شما با یک ماهواره ی دیجیتال با زدن یک دکمه می توانید هزار کانال را داشته باشید.حال آنکه ماهواره ی غیر دیجیتال با کلی دردسر تعداد بسیار کمتری کانال را به شما نشان میدهد...» و اینجا مجری برنامه که جا خورده بود خودش رو جمع و جور کرد وبحث را از مسیر دیگه ای ادامه داد.

اصولن وقتی در یک رسانه ای به فراگیری تلویزیون و از زبان یک شاعر و استاد دانشگاه سرشناس،ماهواره به عنوان دم‌  ِدست ترین و قابل فهم ترین مثال مطرح می شود، یعنی چی؟یعنی رسانه ی ملی‌ ِعزیز! بوق زنان به سوی جلو حرکت کن!

واز اونجاییکه اصولن‌تر روانشناسان معتقدند آدم ها درچالش ها و گرفتاری بهتر یاد میگیرند،من کلی دلم سوختید واسه این جناب گرمارودی ِ بیچاره! چه زجری کشیده این پیرمرد با ماهواره ی غیردیجیتالش!